VolksWagen Caravelle 1987 ferðabíll

Seldur Fornbíll og þvi eru tryggingar ódýrar og engin bifreiðagjöld. Skoðaður (gildir til 2021). 1,9 lítra bensínvél, vatnskæld boxervél, aftur í bílnum. Annar umgangur af dekkjum á felgum fylgir og bílinn er með dráttarkúlu. Vaskur (25 l vatnsgeymir), gashella (tvær), sólarsella og neyslugeymir. Markísa og kælibox fyrir 12 og 220v, hjólagrind fyrir tvo hjól, lítill rafmagnsofn (220v). Rúmstæðið er geysigott (160X190) borðplatan fixuð svo hún hentar yfir framsætin sem rúm fyrir barn. Farþegasætinu má snúa og í bílnum eru myrkvunartjöld allan hringinn og auðvelt að draga fyrir framgluggana. 

32D5CA5D-A803-4FBB-B03D-416F016C09EC

2008-2019 Gráninn okkar – stutt yfirlit yfir tímann okkar saman

 

2008: Bílinn er keyptur frá Egilsstöðum, stirður og lítið hreyfður. Smurt og liðkað, smálagfæringar og það nauðsynlega, keyptum yfirdýnu og ákváðum að rúlla henni upp með sængunum og þá þarf bara eitt handtak eða svo til að hafa rúmið til. Fengum okkur ferðaborð og tvo stóla sem passa á bak við bílstjórasætið. Þangað rataði svo fleira smávegis, s.s. sjúkrakassi, lítill sópur og smá viðgerðataska. Settum snaga aftan við bílstjórasætið sem kemur sér vel þegar lagt er. Með hverri ferð liðkaðist Gráni gamli og styrktist.

2009: Fengum markíksu á bílinn og settum upp myrkvunartjöld allan hringinn. Nýr vatnskassi og fleira smálegt.

2010: Neyslugeymir og kælir, dekking á gluggana aftur í og belti fyrir þriðja farþegann. Braut undir kælinn og hlerinn einangraður og hliðarnar. Hert á handbremsu og sá gamli flaug í gegnum skoðun. Tjöld fyrir framgluggann, hallamál við bílstjórasætið til að auðvelda að leggja.

2011-2012: Góð skoðun, hert á bremsum, tékkað á olíu og öllu þessu venjulega. Fest upp net við höfðagaflinn fyrir smádót. Annars bar bara að njóta.

2013-2014: Orðin opinber fornbíll og þarf því skoðun annað hvert ár. Sólarsella sett á þakið. Skipt um bremsumborða og soðið í gat, skipt um headpakkningu og smíðaðar skúffur í skápinn, annað gott framan af þar til laga þurfti yfirþrýsting á olíu. Bílinn afbragð eftir það. Hlerinn aftur í þéttur. Borðið fixað svo það henti líka yfir framsætin sem auka rúm fyrir stuttlung, smíðuð hilla þvers aftur í með hátölurum og ljósum. Nýjar gardínur á braut fram í.

2015-2016: Blöndungurinn stilltur, smurning og þetta venjulega, skipt um kertaþræði. Ári seinna var settur nýr startgeymir auk þessa árlega.

2017-2018: Nýjar hjólalegur, hjólagrind aftan á. Venjuleg árleg yfirhalning.

2019: Nýr neyslugeymir og fastir liðir.

Gráni er gamall og fer ekki hratt upp brattar brekkur, hann er líka rólegur í hægaganginum en fínn á keyrslu. Hann hefur reynst einkar vel og verður saknað.

37121EB1-0E8E-4E30-B2E6-0247D58FE1B6

 

Hafa má samband:    annaelisahreidars@gmail.com       eða       arnaryng@gmail.com

Titlatog og fallegir kjólar

7C1B3F27-54C7-409E-A12E-4C271929780C

Dagurinn í dag er eftirminnilegur fyrir margra hluta sakir. Hann hófst snemma þegar Marion Overson kom við og keyrði okkur á fund í Pakistan Muslim Centre i Darnall. Þar hittum við Lee Crookers og einn stjórnenda miðstöðvarinnar, Shahid Ali til að ræða um makerspace. Brennandi áhugi Lee á samfélagslegi ábyrgð háskóla (University of Sheffield) er einkar hvetjandi og Marion segir hann einkar örlátann á tíma sinn þegar að slíkum verkefnum kemur. Lee þessi er annar aðal leiðbeinanda Marion í doktorsverkefninu hennar sem einmitt snýr að samfélagslegri ábyrgð háskóla, ekki bara þegar það kemur þeim vel og fjárhagslegur ávinningur fylgir heldur ekki síður þegar það gerir það ekki. Við hittum hinn leiðbeinandann í síðustu viku, mann að nafni Tim, einkar geðþekkan prófessor sem var nánast einn við vinnu í húsi kennslufræðanna daginn fyrir páska

9452CC4F-7611-4C76-BEA2-2E9ABB9A5784

Fyrsti hluti heimsóknar okkar í Pakistan Muslim Centre fólst í leiðsögn um húsakostinn. Geðþekkur maður sem kynnti sig sem Hafies sýndi okkur byggingarnar sem áður voru skólar, grunn- og framhaldsskóli, í sitt hvorri byggingunni. Megin verkefnið framundan er að fjármagna viðgerðir og endurbyggingu á húsnæðinu sem er bísna lúið. Hann fræddi okkur um aðkomu háskólans og stúdentanna sem m.a. fólst í að nemar í arkitektúr settu fram tillögur að hönnun fyrir svæðið, bæði úti og inni. Annað samvinnuverkefni fólst í að nemar og kennarar þeirra í læknisfræðum unnu með útvarpstöð stöðvarinnar að þáttum um heilsu og heilbrigði

837965E9-43B8-48DD-AF7D-C3F95B1A6F88

Við funduðum um möguleika skapandi rýmis (makerspace), fjármögnunarleiðir og eftirsóknarverð verkefni. Og ég verð að segja að ég held við höfum öll grætt töluvert á því að skiptast á skoðunum, taka hugmyndir áfram og móta mögulegar leiðir. Ég veit að ég fer heim með góðar minningar um fólkið sem býr röngu megin við lestarteinana í orðsins fyllstu merkinu og leggur sitt af mörkum til að bæta líf samborgara sinna og þá ekki síst barnanna og eldra fólksins með starfi sínu i pakistönsku miðstöð múslima hérna hinum megin við hæðina

89CC42AD-39D2-41E4-9E1E-F6FC51B51F1B

Síðdeginu eyddum við síðan í bíltúr um The Peek District. Sheffield stendur nefnilega að hluta til í þjóðgarði og Marion keyrði okkur um svæðið sunnan við borgina. Hér er óneitanlega fallegt, dalir og hæðir sem liðast um og lítil þorp við veginn sem láta lítið yfir sér. Við stoppuðum í Bakewell en þar er fæðingastaður puddings, sel það ekki dýrara en ég keypti það en auðvitað urðum við að borða á staðnum þar sem undrið gerðist, fyrsti búðingurinn varð til. Ég pantaði mér roast with pudding og svo fékk ég allt annarskonar pudding í eftirrétt. Skemmtileg upplifun og bragðgóð í æfafornu húsi og notalegu eftir því

Eftir matinn gengum við um þröngar og einkar krúttlegar göturnar, kíktum inn í búðir og eyddum peningum, þ.e. Marion og ég, Arnar tók bara myndir. Nú er ég tveimur gullfallegum kjólum ríkari

209F9274-E1CF-4964-AC3D-98B51129E75B

Á heimleiðinni keyrðum við fram hjá kunnuglegri byggingu, ég er ekki frá því að þarna hafi hroki og hleypidómar verið tekinn upp og líklega ýmsar fleiri myndir og þáttaraðir. Gerið þið svo vel, svipmyndir frá Chatsworth þar sem hesthúsin hæfa kóngi

D3D35E45-E893-4870-A2D3-C4B136E10886

892850B0-4172-4668-BAA1-6C738E16507A

89755606-37D4-4CA4-A1E5-D09C4E0E1F89

Það vakti athygli mína að í tveimur þorpum sem við keyrðum um voru gluggapóstar, hurðir og öll skilti í blágrænn dimmum lit sem ég kann ekki að lýsa betur. Aðspurð sagði Marion mér að að þetta væri einkennislitur hertogans á svæðinu sem á, gerið þið svo vel, allt þarna með manni og mús. Hvernig hægt er að eiga tvö þorp og allt þar í kring er ofar mínum skilningi en svona er þetta nú sums staðar

63002E79-37C9-44D6-91EC-DD060639C320

Veðrið lék við okkur í dag, sól og blíða og hellidembur í bland. Þrumur og eldingar og allt gerði þetta veröldina enn fallegri en ella

07382546-B962-4E4C-AD98-7CAF44C5FF15

Góður dagur að kveldi kominn og annar spennandi rétt handan við hornið

 

Páskadagur 2019

90364DE7-C09E-42E0-8899-64E79FA476B0

Horft yfir útlenda borg
með nafn eins og áin í fjarska
Mengunin frá í gær
horfin líkt og fyrir kraftaverk
Heimurinn skýr
í morgunkyrrðinni

Lötrað niður fornan stíg
sem man fífil sinn fegurri
Tiplað yfir lestarteina
Í átt að miðbænum
sagan barin augum
kirkjurnar, listin, fólkið

Læstar dyr guðshússins
vernda tilbiðjendurna
og ferðalangurinn horfir inn
utangátta í sólinni
meðan kirkjuklukkur
minna á upprisuna

Turnspíra kinkar kolli
og teygir sig til himins
yfir götum sem hlykkjast
um hæðir og byggingar
hjartanlega sama
um mannanna amstur

1967CF3F-914A-4DE8-AFC1-E7A9D7DC4CD8

DA3827D9-1C6A-45FB-A527-DEF68E6718AC

Við gengum fram hjá The Old Queens Head í dag. Lítið hús sem kúrir í skugga háhýsanna stutt frá lestarstöðinni og rétt að baki rútustöðvarinnar. Byggt árið 1475 og því elsta húsið sem enn stendur uppi í borginni

Kaffi og meðþví inn á milli göngutúra í sólinni og við nánast þau einu sem völdu að sitja inni. Feistæmum á ormana heima og fengum þær fréttir að páskaeggin hefðu komið í leitirnar, léttir að vita það

Sátum dágóða stund í Peace Garden og horfðum á mannlífið. Börnin sulla í gosbrunnunum, foreldrar narta í nesti eða sleikja sólina og engin lætur sér bregða þó börnin, rennvot og skríkjandi, svetti vatni yfir gesti og gangandi í galsaskap. Merkilega afslappaður páskadagur í mannhafi þar þjóðerni og trúarbrögð skipta engu máli og fólk sleikir sólina í sátt og samlyndi. Ég nenni varla að draga upp myndavél, hvað þá pára neitt gáfulegt á blað, kannski seinna bara en páskakveðju semdi ég heim á klakann og verð að viðurkenna að mig langar ögn í væna lambasteik með brúnni sósu eða hangikjöt og jafning. Svona týpískan íslenskan hátíðarmat,

FE2CF630-5B4E-4F98-83A5-6260993486E2

Í sumar og sól

Í dag var meiningin að taka lífinu með ró og rölta um og koma snemma heim en ferðin varð lengri en áætlað var. Við gistum í airbnb stúdíóíbúð rétt ofan við lestarstöðina og hófum ferðina með því að ganga yfir Park Hill í átt að ánni Don

88FF5A02-A90A-4B62-BA84-1880076883D0

Park Hill hefur ekki gott orð á sér, það fann ég fljótt þegar ég sagði fólkinu hérna hvar ég dvel en það fer vel um mig og umhverfið ekkert til að hafa áhyggjur af. Það á kannski hið sama við og um Eyrina heima, það getur verið erfitt að reka af sér slyðruorðið en um 1930 var Park Hill hverfið þekkt fyrir lélegan aðbúnað og háa tíðni ofbeldisglæpa og að þeim sökum kallað litla Chicago

FCFB6E43-4124-412B-A153-296C14CA4FA6

Veröld borgarbúa virðist hafa verið frekar aum á þeim tíma, fátækt og eymd fyrir bísna marga. Glæpagengi réðu ríkjum og tókust á, ofbeldi var daglegt brauð og lögreglan stofnaði sérstaka sveit óeinkennisklæddra rummunga til að berja á þeim sem ráfuðu út af beinu brautinni. Hrikalega áhugaverð saga sem ég er alveg dottin á kaf í. En aftur að hverfinu, upp úr 1930 hófst endurbygging sem tafðist í kringum stríðið. Götunni þar sem ég bý núna og öðrum hér í kring var lýst á þennan veg: „…the dwelling houses in that area are by reason of disrepair or sanitary defects unfit for human habitation, or are by reason of their bad arrangement, or the narrowness or bad arrangement of the streets, dangerous or injurious to the health of the inhabitants of the area … and that the most satisfactory method of dealing with the conditions in the area is the demolition of all the buildings in the area.“

1FF7DA58-4024-4584-9859-31D8F147DC17

Árið 1957 hófst endurbyggingin og teiknaðar voru blokkir í brutaliskum stíl sem liðast hver um aðra eftir hæðinni norðanverðri. Sagan virðist einhverjum þyrnum stráð og nú er stór hluti blokkanna í endurbyggingu, standa auðar og tómar í arfabeði á bak við víragirðingar byggingafyrirtækis.

9B671CC1-C90F-4E6E-8625-1CB34F9373A9

Við lögðum blokkirnar á hæðinni að baki og gengum norður yfir ána Don, ráfuðum um þar til við enduðum loks á Kelham Island. Iðnaðarsafni borgarinnar, sem á laugardeginum á páskahelginni var harðlokað. Röbbuðum við íbúa hjólhýsa og húsbíla sem hreiðrað höfðu um sig í krika á bak við safnið og þeir buðu okkur á tónleika síðar, einhverkonar þjóðlagahátíð í vændum og hver veit nema við skellum okkur

BA65FD99-13A1-4998-BC4D-D02E8DE977B2

3653FA08-7FF8-4199-9A92-E149D16CB07C

Mér finnst alltaf gaman að skoða vel unnið grafittí og Sheffield geymir einmitt nokkur verk eftir innfæddan listamann sem kallar sig Phlegm. Verk hans má finna víða um borgina, nokkur í nágrenni lestarstöðvarinnar, svo sem við The Leadmill, The Moor og Charter Row. Eitt er á vegg The Rutland Arms pub en verkið sem ég ljósmyndaði er á vegg húss á norðurbakka Don, rétt áður en komið er að Kelham Island úr austur átt. Phlegm vinnur verk sín í borgarlandslagið, gjarnan á yfirgefnar eða illa hirtar byggingar og eru verk hans súrealísk og virðast segja sögur eða ævintýri í óraunveruleika sínum. Sérstæðar myndfléttur sem minna á comic, eða teiknimyndasögu

FFEA1CE4-BB98-486F-B3D9-BD6C113D75C7

Hér eru svo önnur verk, bara til gamans

 

 

Eftir sumar ólympíuleikana 2010 heiðuðu bretar vinningshafa sína með því að mála póstkassa í borgunum þeirra gullna. Í Sheffield er slíkur póstkassi til heiðurs Jessica Ennis-Hill sem hlaut verðlaun í sjöþraut. Framtakið átti að standa tímabundið en vegna vinsælda póstkassanna fengu þeir að halda gullna litnum. Mér láðist að segja ykkur frá því í blogginu gær að Sheffield á sitt eigið Walk of Fame en það má finna utan við Town Hall og á fyrrnefnd Jessica skjöld þar ásamt Sean Bean sem ég verð að viðurkenna að er eina nafnið sem ég kannaðist við þarna á frægðargöngunni

2DE43044-0DD7-4562-9272-AE8CF63799E1

Hér heilsar fólk þegar það mætir fólki á götu, ekki kannski í miðbænum en í öðrum hverfum sem við höfum gengið um. Sumir nota orðið love í staðinn fyrir halló og það var pínu skrítið fyrst en venst bara nokkuð vel

D9D3740A-DA46-4D13-AE8A-D602D7B818EC

Við gengum í gegnum iðnaðarhverfi í dag, síðan þvert yfir miðborgina að Moor markaðnum og þar eru síðustu myndir dagsins teknar og við hvílum lúin bein og kælum sólbrunann

C16C8B2B-D0D1-4105-AB46-511F89508477

34519206-7674-4CC0-9324-B2B2E1C91933

67CFEAA9-EC8A-44BB-BA18-93AA326D05B5

A21D06B9-DA12-4C35-BD54-6A5FEFDBB1AA

 

Á rölti á föstudaginn langa

9B0ED105-189B-48B9-B95B-A795B2CBC494

Sólin skín í gegnum mistrið og við höldum af stað á listasafnið sem samanstendur í raun af þremur söfnum, Graves Gallery, Weston park Museum og Millenium Gallery. Á því síðast nefnda eru teikningar Leonardo daVinci til sýnis en víða um Bretland eru sambærilegar sýningar í gangi i tilefni þess að fimm hundruð ár eru liðin frá láti meistarans. Ég sit frammi á gangi á þessu dásamlega safni, pára þessi orð og bið eftir karlinum sem þarf örugglega fimm sinnum meiri tíma með Vinci en ég sem nú byggi upp eftirvæntingu eftir að finna náttúrumyndir og annað úr safni John Ruskin sem sannarlega tónar vel við rannsakandi nálgun daVinci en eru meira svona ég…

 

 

Á meðan ég doka get ég rifjað upp fyrir ykkur að síðustu fimmtán ár hefur partur miðborgarinnar verið endurskipulagður og verkefnið ber heitið The Heart of the City enda er um stórt svæði í miðbænum að ræða. Verkefnið felur í sér byggingar og háhýsi en einnig mikið af opnum svæðum og grænum með endurteknum tilvísunum í vatn. Víða er hægt að setjast niður og fólk gerir það óspart, það er sem sé pláss fyrir fólkið sem er meira en má segja um borgina sem ég heimsótti síðast. Á eftir ætla ég að rölta um Peace Garden og umhverfi í kring en fyrst er það Ruskin því Arnar skilaði sér á endanum, handviss um að daVinci hafi verið aspargus (með einhverfu)

4194EA40-F740-49EC-BE9D-469F3BE0162F

Peace Garden eru á svæði sem áður var kirkja heilags Pál og er fyrir framan gotneska ráðhús borgarinnar, skipulagður rétt fyrir seinna stríð sem tafði framkvæmdina fram til ársins 1997 þegar grafreiturinn var var loks færður var svæðið endurgert og meðal annars byggðir gosbrunnar og útisvæði sem vísar sterklega til ánna sem lögðu grunninn að borginni. Það vakti forvitni mína að vita söguna að baki kirkjunni sem hvarf. Átjándu aldar bygging kostuð af auðugum gullsmið. Einhver snurða hljóp á samastarfsþráðinn og kirkjunnar menn og gullsmiðurinn voru ekki á eitt sáttir. Um tíma tilbáðu mótmælendur sinn guð í kirkjunni þar til hún hlaut loks blessun árið 1740. En lukkan er fallvölt og árið 1938 taldi The Church of England sig ekki hafa frekari not fyrir bygginguna og hún var rifin

C31C7AFC-F6D1-4347-876E-3B7A3BCFC7E7Rétt fyrir framan ráðhúsið er The Goodwin Fountain, 89 vatnsbunur sem dansa í dag í sólinni rétt eins og börn á öllum aldri. Goodwin þessi tengdist stáliðnaðinum, nema hvað, en gosbrunnurinn átti að heiðra Alderman James Sterling en var í daglegu tali kallaður Goodwin brunnurinn þar til nafnið varð á endanum opinbert. Átta stórir vatnsbrunnar úr bronsi standa við inngangana í garðinn og eru vatnsbunurnar tákn fyrir brætt fljótandi stálið sem einkenndi borgina en um leið árnar fimm sem gerðu iðnaðinn mögulegann. Brunnarnir eru tileinkaðir Holberry Cascades og bera nafnið hans. Sá var leiðtogi the Sheffield Chartist Movement en hreyfingin var verkamanna og barðist fyrir pólitískum réttindum s.s. kostningarétti

CE7BACA1-732A-43D4-B7D3-E33A857A4576

Við garðinn má einnig finna The Bochum Bell, litla skipsbjöllu sem aldrei kom nálægt söltum sjó heldur stendur sem tákn um vinabæjartengsl við þýsku stálborgina Bochum. Bjallan lætur lítið yfir sér og er hálf falin í blómabeði út við jaðar svæðisins

85CA7B22-AEA5-49B7-B5F1-8E030CFEF97BSvo allrar sanngirni sé gætt þá á ég ísinn á þessari mynd. Arnar var svo vænn að gæta hans fyrir mig á meðan á myndatökunni stóð…

Áður en þú yfirgefur garðinn ættir þú að kíkja á opinberu mælieininguna á milli garðsins og hússins. Á sínum tíma var til siðs að gera opinberar mælieiningar aðgengilegar til að leysa deilur og þarna má berja augum menjar um slíka einingu sem reyndar er nýtilkomin á þessum stað en var er gott dæmi um fyrri tíma neytndavernd. En nóg um Friðargarðinn í bili

16B4A215-D3CD-4728-8B8D-1E0CB169EF16

Hinum meginn við ráðhúsið kúrir litill skúr undir vegg, síðasti sinnar tegundar og varðveittur sögu sinnar vegna. Hér er um að ræða Police box sem sögur herma að geymi hlið inn í annan raunveruleika og þar megi ferðast í tíma og rúmi. Sannleikurinn er hins vegar sá að slíkir skúrar voru víða um borg á þeim tíma sem farartæki og fjarskipti vorumaf skornum skammti og í skúrunum höfðu lögreglumenn afdep, gátu hringt inn eftir aðstoð eða borðað skrínukostinn sinn. Þar mátti jafnvel hýsa fanga tímabundið ef svo vildi til

92F007BC-F51E-4EDC-9748-41CF53B8D27F

Við hvíldum síðan lúin bein á bekk í Winter Garden áður en lagt var upp í síðasta labb dagsins en allt er þetta í raun og veru á sama blettinum og endalaust hægt að skoða og njóta

5BED7B59-9891-4D67-82A4-0A11E6BBAA66

 

Fyrstu dagarnir í Sheffield

A6FE6C51-68C5-40C3-883B-B16497182197Sheffield er, eða heldur var, þekkt fyrir að vera þungamiðja stáliðnaðar en löngu fyrir þann tíma var hún, má segja hún? Mér finnst borgin vera kvenkyns og stíg þá kannski á einhverjar tær en allt svo hún, borgin var löngu fyrr þekkt fyrir að hér mátti fá gæða hnífa, beitt áhöld og vopn framleidd úr innfluttu evrópsku stáli. Sami grautur í sömu skál en sagan er óralöng og nátengd ánum fimm sem renna um svæðið. Don liðast um nyrsta hluta miðbæjarins, m.a fram hjá Ketham Island sem ég ætla að heimaækja einhvern daginn og er víst alls ekki eyja. Áin Sheaf er suðvestur af miðbænum í ónáttúrulega þráðbeinum farvegi. Rivelin og Porter má finna í vesturátt og Loxley í norðvestur. Í einu úthverfa borgarinnar má finna safn þar sem hægt er að skoða 18. aldar vinnustofu sem á sínum tíma var knúin vatni með vatnsmyllu sem enn stendur og kölluð er Shepherd Wheel

(Húsið til hægri er spítali og nútímaskrípð fyrir aftan gleypir gamla húsið alveg þó sumir myndu kannski segja að það faðmaði það. Svarti kumbaldinn er hús tónlistarakademíunar, einkar óvenjulegt og að mestu glugga laust)

Morguninn notuðum við til að kynnast hverfinu okkar betur og ég mun örugglega nefna það aftur síðar en við gengum fram á litla kirkju, það er litla á innfæddra mælilvarða, ekki íslenskan. Þar hittum við einkar vingjarnlegar konur sem sögðu okkur að skoða minnismerki þar rétt hjá um þá er létust úr kóleru. Við auðvitað hlýddum og fundum fallegan garð þar sem minnismerkið tróndi út á brekkubrún. Í garðinum voru grafnir hundruð manna í fjöldagröf þegar kóleran geysaði árið 1832

Borgin er einkar falleg og nóg af grænum svæðum, görðum og trjám af öllum stærðum og gerðum. Hún stendur á sjö hæðum og göturnar i miðbænum liðast hver um aðra í algerri óreiðu upp og niður hæðina. Jarðfræðilega er fjölbreytnin hér mikil og sem dæmi má nefna að lægsti punktur borgarinnar er tæpir þrjátíu metra yfir sjávarmáli en sá hæsti rúmum fimm hundruð metrum hærra, geri aðrir betur

Við ráfuðum inn í Sheffield Cathedral fyrir hálfgerða rælni eftir að hafa notið blíðunnar úti, mest vegna þess að mig langaði í segul á ískápinn minn og ekki verra að styrkja kirkjuna í túristafílingnum. Inni var messa í gangi og við settumst niður og nutum áður en við skoðuðum okkur um og ég mæli með að gefa sér tíma til að stoppa, ganga um og horfa vel í allar áttir því margt er að sjá og sumt sem íslendingnum þótti skrítið, eins og sverð og hnífar sem afmarka eitt svæðið með æfaforna fána blaktandi yfir (jamm hér þarf að nota ímyndunaraflið því auðvitað blakta fánarnir ekki þarna inni). Kirkjan var byggð í mörgum áföngum og það sést vel þó bútasaumurinn hafi bara tekist bísna vel. Rétt inn af innganginum er tilvalið að líta til himins og dást að The lantern tower…

3C4AEC10-FAB8-4FDE-99B0-13660A1D9D39

…sem ég las einhversstaðar að væri falinn gimsteinn og fallegur var hann í sólinni sem skein gegnum glerlistaverk Amber Hiscott frá 1998/9. Viðarverkið er tákn þyrnikórónu Krists og á vel við að nefna nú þegar föstudagurinn langi bíður hinum megin við miðnættið. Kirkjan sjálf er elsta byggingin í borginni sem enn er í notkun og á sér sögu aftur á tólftu öld. En rúsínan i pylsuendanum var samt að berja augum styttu Brian Fell sem í kirkjunni stendur. Styttan sú er úr stáli og sýnir Betlehemssenuna en það sem mér þykir skemmtilegt er að Jósef heldur á barninu en ekki María eins og algengara er

Þá lá í augum uppi að leita næst uppi aðra styttu, þessa af konunum sem unnu í stálinu í bæði fyrri og seinni heimstyrjöldinni. Verkið er úr bronsi og kallast Women of steel. Martin Jennings heitir listamaðurinn og verkið var sett upp árið 2016 og hlaut hann verðlaun fyrir verkið ári síðar. Við afhjúpunina voru viðstaddar hundrað konur sem höfðu unnið við stáliðnaðinn á sínum tíma en þær og stöllur þeirra voru einnig heiðraðar með heiðursmerki

Eftir snarl á ágætu veitingahúsi í miðbænum var tímabært að hitta Marion vinkonu okkar í húsakynnum háskólans í húsi kenndu við Edgar Allen en hann var verkfræðingur og rak mikinn bissnes i kringum stálið marg um rædda. Húsið er ein af ótal byggingum Sheffield University í miðborginni en háskólarnir tveir, hinn heitir Hallam University, eru frekir a plássið og umhverfið hefur lagað sig að þeim með keðjumatsölustöðum og börum fyrir stúdenta, í götunum allt í kring en útsýnið úr glugganum hennar er töluvert ólíkt mínu og hún hafði orð á því, nýkomin frá Akureyri rétt eins og ég

Marion dró mig á pub og bauð mér upp á bjór bruggaður á svæðinu, þótti ótækt að ég hefði ekki þegar heimsótt krá í landi englendinganna. Nú er ég búin að því og hafði gaman af enda félagsskapurinn góður. Við kváðum að hittast fljótt aftur og við Arnar röltum yfir hæðirnar tvær heim á leið

Að lokum er hér kort af hluta af háskólasvæðinu máli mínu til stuðnings

4AD91C92-EC7F-4A58-9553-EFF6EEDF1878

Ferðalangurinn í Manchester – líður að heimferð

Ráðstefnur og fundir, margt fólk og spjall um fög og fræði, ég þreyti ykkur ekki á því öllu og geri því skil á öðrum vettvangi en í dagslok gekk ég um borgina og rakst þá stundum á eitthvað óvænt, eins og gamla byggingu á fjórum hæðum með allskonar sérkennilegum smáverslunum hverri innan um aðra í Kolaportsstíl (í norðurhluta miðborgarinnar). Alltaf gaman að ganga um og skoða gamla tölvuleiki og allskonar dót og drasl. Við gengum líka fram á Out house alveg óvart þó það hafi reyndar verið á dagskránni fyrstu dagana en urðu útundan í öllu brasinu. Norðarlega í miðbænum má finna kamra nokkra sem eitt sinn voru yfirgefnir steinkumbaldar og mikið lýti þar til árið 2010 að listamennirnir Tasha Whittle og Ben Harrison, tóku sig saman og umbreyttu salernunum í gallerí. Á þriggja mánaða fresti eru settar upp nýjar sýningar. Á sömu slóðum er eina verk Banksy í borginni frá árinu 2001 sem smám saman hefur horfið á bak við auglýsingar, skemmdir ofl. 

Athugull gæti tekið eftir litlum glugga undir gluggum Manchester Craft and Designe Centre (Copperas street megin). Byggingin er frá Victoríutímanum og þjónaði fyrst sem markaður fyrir fasteignaviðskipti ef ég skil þetta rétt en þarna er nú m.a. kaffihús. Verkið lítiláta ber nafnið Mr Smith’s Dream. Smith þessi var gæludýrabúðareigandi og um tíma mátti á þessum slóðum finna fjölmargar slíkar verslanir í hverfinu. Verkið hannaði Liz Scrine til minningar um Smith sem sagt er að hafi gjarnan haft draumfarir um dýrin sín en það er vel þess virði að guða á gluggann og virða draum herra Smith fyrir sér

Ef þú stendur á einni af þeim þremur brúum sem þvera ána Irwell hver ofan í annarri í miðborginni getur þú komið auga á Cathedral steps, menjar um iðnaðinn sem einkenndi borgina lengst af. Þarna er falið þónokkuð mikið rými neðanjarðar sem notað var sem sprengjubyrgi í seinni heimstyrjöldinni og opnaðist upp í fyrirtæki í kring til að auðvelda aðgang. Svæðinu var lokað þar sem áin flæddi reglulega og olli skemmdum á því og þó umræða hafi verið um að opna svæðið fyrir almenningi hefur ekki orðið af því. Fornir inngangar eru greinanlegir frá Greengate Square. Núna voru hins vegar miklar vega- og byggingaframkvæmdir í gangi og ekki hægt að komast að svæðinu

Piccadilly station – lestarstöðin í miðborg Manchester er nýtýskuleg bygging en rétt undir teinunum má sjá gömlu stöðina, Mayfield Railway Station. Byggð árið 1910, henni var lokað 1960 og núna er hún í endurbyggingu og fær vonandi nýtt hlutverk. Gamla stöðin hefur verið sögusvið nokkurra kvikmynda í heimsendastíl ef einhver hefur áhuga á að fletta því upp

Það er margt fleira að gera í Manchester en ég komst til að skoða, sögusafn, asískt listasafn, gallerí og ég hef ekki nefnt að ég heimsótti listasafnið Manchester art gallery, sem er alveg heimsóknarinnar virði. Hins vegar sakna ég grænna svæða í borginni og er ekki viss um að ég sækist sérstaklega eftir að koma hingað aftur, upplifunin einhvernveginn been there done that en að því sögðu verð ég hérna aftur innan skamms

D22C54E4-0AAA-42D3-B8EA-0C06CAC09417

Daginn endaði ég svo á að sofa i gamla þvottahúsinu mínu frá því ég bjó í Reykjavík á námsárunum. Núna er það ein sú minnsta stúdíóíbúð sem ég hef séð, eða öllu heldur herbergisnefna með baði. Það er svona þegar landsbyggðarfólk lendir í Keflavík klukkan 16.30 og engar samgöngur norður fyrr en á morgun. Í borginni okkar fengum við okkur mat á notalegum stað við Laugaveginn, Arnar lallaði síðan með mig á kaffihús og við endum kvöldið í Pennanum. Enn höfum við ekki fengið neinn til að tala við okkur á íslensku og þannig lýkur þessu ferðalag í þetta sinnið. Þakkir fyrir samveruna

Ferðalangurinn á rölti í rigningu í Manchester

Í dag gekk á með hellidembum og við byrjum daginn á morgunverði í breskum stíl, á matsölustaðnum voru fjórir gestir, við og tveir karlar sem töluðu íslensku, þessi heimur er lítill. Við röltum á tvö bókasöfn í dag, tökum því rólega og nutum sólargeislanna milli rigningaskúranna sem kölluðu á að við fjárfestum í regnhlíf enda orðin hefð að kaupa eina í hverri ferð

Fyrra safnið sem við heimsóttum var John Ryleys Library, sem er merkisstaður fyrir ýmissa hlutia sakir. John þessi var iðnjöfur, líklega sá fyrsti í borginni til að verða vellauðugur. Bókasafnið er minnisvarði um hann í boði ekkjunnar og tekur hún á móti gestum í andyri safnsins, stytta af henni allt svo. Húsið sjálft sker sig úr umhverfinu, nokkuð drungalegt í neogotneskum stíl skreytt víravirki undir áhrifum art noveau

EBFE89DF-7927-4A84-BD09-997E573B32C3

Gullfallegt bókasafn sem geymir ómetanlegan bókmenntaarf allt frá miðöldum, Guttenberg biblíu og elstu mynjar biblíuhandrita sem til er svo dæmi séu tekin. Safnið opnaði 1900 og er nú hluti af bókasafni Manchester háskóla

09ED54CB-62BA-4F7E-BFDA-4F219F4E729335DEAEEF-D66C-4EE4-BD9F-3004A7983813922D8951-7D94-4121-B376-A4659905C98782891616-E69B-4244-9526-92C24B20EA01

Seinna safnið sem við heimsóttum er Chetham’s Library, nær fjögurhundruð ára gamalt og þar nam Karl Max í sína tíð og þar mótaði hann kenningar sínar í samvinnu við þýska heimspekinginn Friederich Engels og þangað má því í einhverju tilliti rekja upphaf Marxiskra fræða og kommúnistaávarpsins. Safnið er til húsa í byggingu sem byggð var um 1400, fyrrum sjúkrahús og síðar prestaskóli. Chetham’s finnur þú á móti þjóðar fótboltasafninu (National Football Museum) og gengið er inn um hlið á Long Millgate, rétt við Cathedral Gardens. Þar bíða gestir við hliðið eftir skipulögðum ferðum á safnið en fá síðan að ráfa um og njóta. Myndirnar segja meira en orð svo gerið þið svo vel

8B72B40C-7369-4EB0-85C0-E30C7BACCB1A88FDA160-B3FF-4E0B-B509-D35D78FC5454C485582E-9228-4A79-8013-24A13006350114E448FB-A8C0-455A-B3A0-C85760410042

Ferðalangurinn – Manchester, merkissaga við hvert fótmál

Í dag gerðum við heilmargt en fyrst fundum við kaffihús, fengum okkur morgunsopann og eldsneyti fyrir daginn en héldum svo af stað. Röltum vestur á bógin í átt að Vísinda- og iðnaðarsafninu en stöldruðum fyrst við menjar frá tímum rómverja á þessum slóðum, þær má víst rekja aftur til ársins 200

 

Sagan er hér við hvert fót mál og það mega þeir eiga manchesterbúar að þeir henda henni ekki fyrir róða heldur draga hana fram og sníða nútímann í kringum hið gamla

 

Mér fannst þetta líka í gær þegar ég skrifaði: The Godlee Observatory var gefinn Manchester háskóla við upphaf síðustu aldar og hefur staðist tímans tönn, veður, stríð og vanrækslu jafnvel þó hann sé varla meira en viður og pappamassi. Ágætis áminning um að styrkleiki og ending kemur í allskonar myndum. Stjörnuskoðunarstöðin trjónir á toppi Gotneskubygginga háskólans sem minnismerki fyrstu daga stjörunfræðinnar. Það er eiginlega ótúlegt að vera hér þar sem sagan er við hvert fótmál endalaust langt aftur á bak og varðveitt, lyft upp og haldið til haga hvert sem litið er

D6EC0FB0-88F8-432D-9821-5652483BFBA3

Stöðin var gjöf frá bómullarbarón með sama nafn og hún, í sinni smæð státar af sjónauka sambærilegum þeim sem Newton notaði á sínum tíma. Þrátt fyrir smæð sína átti stöðin sinn þátt í tungllendingu ameríkana með því að vara geimfarana við varasömum gíg. Stöðin stóð af sér það sem hér er kallað German Blitz sem lagði byggingar í kring í rúst. Það er möguleiki, ekki veit ég þó hvernig, að skoða stöðina enda er hún sögufrægt minnismerki og ég ákvað að taka næturmynd fremur en þessa venjulegu í dagbirtu. Stjörnuskoðunarstöðina má greina ef þú er stendur í garðinum hjá Alan Turing (sjá síðasta pistil) en aftur að safninu, ég veit ekki hve lengi við eiginlega vorum þar en gaman var það og hvílíkur metnaður… fótbolti hvað?

 

Safnið teygir sig yfir heilmikið svæði, elstu lestarstöð í hinum enskumælandi heimi, vöruhús og verksmiðjur. Fyrirlestrar og lifandi sýningar út um allt safn og ókeypis inn. Geri aðrir betur, enda var safnið fullt af barnafjölskyldum og nóg við að vera, m.a. salur með allskonar tilraunum tengdum rafmagni, eðlis- og efnafræði, náttúruöflunum, veðri, jarðhræringum ofl.

 

En þarna var líka nóg fyrir nördinn, bæði mig og karlinn. Við skoðuðum Mark 1, já og BABY sem virkar enn að hluta til, hver hefði trúað því?

 

Og við sáum líka Rocket og þá varð karlinn glaður og lét eins og hann hefði hitt fornan vin. Það vill henda þegar tækin sem lesið er um í æsku birtast ljóslifandi og óvænt … og óvænt var það því vélin var tímabundið í sýningu. Rocket er sem sé ein fyrsta gufueimreiðin og var smíðuð fyrir keppni um besta farartækið til að nota á teinana milli Manchester og Liverpool árið 1829, hún á sér lengri sögu enn fótboltinn keppnin milli borganna tveggja. Teinarnir voru sem sé komnir og hugmyndin að nota gufuvélar við hliðina á teinunum til að toga vagnana á vírum. Stephenson réði þeim frá þessu og haldin var keppni um hentuga eimreið, eða Rainhill trials. Fimm vélar tóku þátt og Stephensons Rocket var eina vélin sem lauk keppni og var því sigurvegarinn. Galdurinn kannski sá að hann notaði mörg rör í vélina sína eða 25 í stað eins til tveggja áður og þannig náðist mun meira afl. Svona er nú heimurinn skrítinn

 

Í vöggu suffragettanna má vel halda þessu til haga:

C6992C8D-E42F-45F6-B9C3-1E5216EBFA0F

Safnið er fullt af fræðslu um uppfinningar, nýungar og þróun í tækni, bæði í tengslum við iðnaðinn en einnig svo ótal margt annað, samskiptatækni, afþreyingu, véla- og verkfræði, hönnun, rafmagn ofl. ofl. Í Manchester á Pósturinn Páll heima en persónur og leikendur voru í frí þegar okkur bar að garði en framleiðandinn, Cosgrow Hall Films framleiddi einnig brúðumyndirnar um Dodda (Noody) og fleiri sem við eflaust þekkjum s.s. The wind in the willows og fyrstu seríu Bubba byggis

 

Við röltum meðfram kanalnum á leiðinni heim á hótel, notalegt rölt rétt eins og við værum langt úti í sveit þarna í miðri stórborginni

 

Fyrir hundrað árum síðan stofnaði Emmeline Pankhurst (1858-1928) bresku suffragette hreyfinguna sem svo staðfastlega barðist fyrir réttindum kvenna, m.a. kosningarétti. Emmeline þessi var frá Manchester. Barátta þeirra varð til þess að fyrstu konurnar kusu árið 1918 i kjölfar lagabreytinga sem heimiluðu sumum konum að kjósa og það var svo tíu árum síðar að fólk eldri en 21. árs, af báðum kynjum, gat kosið. Seint á síðasta ári var afhjúpuð stytta af Emmeline í tilefni af því að hundrað ár voru liðin síðan fyrsta konan kaus. Athöfnin var merkileg fyrir fleiri hluta sakir því ekki hafði verið reist stytta af konu í borginni í á annað hundrað ár. Síðasta styttan af konu var af Victoríu drottningu í reist í Piccadilly Garden um þar síðustu aldamót. Við heimsóttum Emmeline í dag

9F1F8F7F-86DC-426F-BFA8-E6FEE61365A6

Bókin, My own story, eftir Emmeline Pankhurst (1914) var kvikmynduð undir heitinu Suffragette, með Merril Streep í hlutverki Emmeline og það verður að segjast að Emmeline á mörg gullkornin ómetanleg eins og Trust in God. She will provide. Hún sagði líka We have to free half of the human race, the women, so that they can help to free the other half

Daginn enduðum við á rölti um kínahverfið og nutum þess að borða kínverskan mat áður en við fórum upp á hótel og feistæm-uðum á barnabörnin

 

Hér má lesa ræðu Emmeline Freedom or death (2013) https://www.theguardian.com/theguardian/2007/apr/27/greatspeeches1

Annie Kenney er önnur dóttir Manchester, suffragette og baráttukona sem einnig er vert að kynna sér

Ferðalangurinn – er Manchester meira en Old Traford og Etihad?

Eftir að ég gerði ferðaplön mín til Manchester ljós fékk ég fljótt fjölmargar ábendingar um afþreyingu í borginni sem allar snerust um fótbolta, fótboltaleiki, fótboltasöfn eða fórboltaleikvanga. Þegar að ferðinni kom var ég því jafnnær og áður um hvað borgin hefði upp á að bjóða fyrir fólk með engan áhuga á þeirri ofmetnu íþrótt. Ég tók þessu sem áskorun og ætla meira að segja að blogga um hvað fólk eins og ég, háskólagrúskari, bókaunnandi, femínisti, listunnandi og nörd hef til boltaborgarinnar að gera. En fyrst þarf að fljúga rándýrt til Reykjavíkur, taka leigubíl fyrir kr. 1600 á umferðamiðatöðina þar sem úti rigndi eldi og brennisteini, sitja í kulda og trekki, bíða í tvo tíma eftir rútunni á völlinn og hafa ekkert um að velja að borða nema samloku úr sjálfsala, jákvæðu fréttirnar eru að samlokan kostaði minna en sambærilegur biti í mötuneyti HA

 

Og þá er ég komin til Manchester. Það fyrsta sem mig langar að nefna er örlítið en samt svo stórt. Út um alla borg getur glöggur ferðamaður rekist á Manchester (worker bee) býfluguna á ólíklegustu stöðum, hún er tákn iðnaðarins sem einkenndi borgina lengst af og má rekja aftur til iðnbyltingarinnar. Býflugan varð hluti af merki borgarinnar árið 1842 og flugurnar skutu víða upp kollinum þegar Town Hall var opnað 1877 svo hafið augun opin ef þið leggið leið ykkar þangað. Flugan er líka á klukkunni á Refuge Assurance building (frá 1912) en aðrar verðið þið að finna sjálf, það er meira gaman þannig

Býfluguna má finna á ólíklegustu stöðum, á blómapottum, skiltum, ofl. Býflugan varð tákn sameingar gegn hryðjuverkum eftir sjálfsmorðárás 22. maí 2017 á tónleikum Ariana Grande en aðdáendur hennar voru mikið til börn og ungmenni. 22 létust, þar af tíu börn og særðir voru um 800. Minnismerki um látna, 22 býflugur, má finna á húsgafli The Koffei Pot á Oldham street og margir bera tattú af býflugu til merkis um samhug og samstöðu gegn hryðjuverkum

Frá býflugum með táknræna merkingu að öðrum harmleik. 15. júní árið 1996 sprakk geysiöflug sprengja í miðborg Manchester, sú stærsta sem sprungið hafði á enskri grund síðan í heimstyrjöldinni síðari. Fréttamyndir frá atburðinum sýna óhugnalega eyðileggingu á stórum hluta af verslunarhverfi borgarinnar. IRA eða Írski lýðveldisherinn bar ábyrgð á tilræðinu en lét vita fyrirfram svo engin lést þó 200 særðust. Eftir að rykið settist mátti sjá rauðan póstkassa standa nær óskemmdan í brakinu. Áhrifaríkt tákn sem enn stendur sem merki um þrautsegju í sínum eldrauða lit og sagan segir að pósturinn í kassanum hafi verið óskemmdur og borist í réttar hendur. Póstkassan má finna rétt eftir að Cross steet verður að Corporation steet

Það er ekki tilviljun að fyrstu skrefin mín í Manchester eru engin dans á rósum heldur stiklað milli stórra áfalla í sögu borgarinnar. Mér þótti það við hæfi eftir allar fótboltaábendingarnar, hins vegar voru einnig, rétt í fyrrasumar, fjörtíu ár síðan Louise Brown, fyrsta glasabarnið fæddist á Royal Oldham hospital, ekki leiðinleg frétt það

Fyrir sjötíu árum síðan hönnuðu snillingar við Manchester háskóla (áður Victoríu háskóli) tölvu sem talin er sú fyrsta í heimi með svokölluðu stored program sem þýddi að forritið var í tölvunni en ekki utan hennar. Við þessi yngri í bransanum munum eftir að hafa ræst tölvur upp af floppí diskum og keyrt upp prógrömm en þarna í Manchester náðist þessi áfangi sem þeir kalla the Manchester Small-Scale Experimental Machine (SSEM) eða Manchester Baby. Tölvan sú var bæði lítil (en plássfrek) og ófullkomin en jafnvel á þeirra tíma mælikvarða innihélt hún þá meginþætti sem skilgreina tölvur i dag. Þróunin leiddi af sér tölvuna Manchester Mark 1, síðar Ferranti Mark 1 og nú er ég búin að glata áhuga allra nema hörðustu áhugamanna en áður en ég hætti þarf ég að koma því að að Baby hafði eins kílóbæta minni og gat sitthvað þó

9EFDA756-9B5C-4160-B73D-3F4922C40D83

Ef þú gengur fram á mann, sitjandi á bekk í Sackville park, er ekki ólíklegt að þú hafir rekist á Alan Turing (1912-1954) sem hefur setið þarna á bekknum sínum síðan 2001. Hann var mikill snillingur, fékkst við stærðfræði, tölvunarfræði og dulmálsfræði svo fátt eitt sé nefnt. Alan þessi var frumkvöðull mikill sem sá fram á veginn og lagði sitt af mörkum til að gera stafrænt og líkamlegt líf okkar hinna auðveldara í nútímanum. Ég get alveg mælt með að lesa sér til um Turing machine sem lagði grunn að mörgu því sem á eftir kom, m.a. Baby sem ég nefndi hér ofar en eintak af henni má sjá á Science and Industry Museum í Manchester

Alan átti sinn þátt í að leysa gátuna um Enigma dulmálsvélina og ef þú lítur í kringum þig þarna við bekkinn sérðu kannski skilti með dulmáli líku því sem var í Enigma-vélinni og ef þú nærð að leysa gátuna sérðu að þarna stendur Founder of Computer Science en Alan þessi er einnig kallaður faðir gervigreindar með meiru. Á stríðsárunum vann Alan í Bletchley Park (Station X) þar sem hann leysti Enigma gátuna með meiru en Blechley park er átjándu aldar herrasetur norðut af London og spilaði hlutverk í heimstyrjöldinni síðari. 10.000 manns unnu þar þegar mest var og talið er að 75% starfsmanna hafi verið konur og sex af hverjum tíu klæðst einkennisbúningi. Hægt er að heimsækja staðinn en það verður að bíða betri tíma, einhvern daginn þegar ég hef nægan tíma í London en áður en ég sný mér aftur að Alan þá er verð ég að nefna eitt. The Bletchley Circle er heitið á míni seríu sem ég mæli með og er aðgengileg á Netflix. Saga af fjórum konum sem unnu í Bletchley Park við upplýsingaöflun og úrvinnslu, m.a. við að leysa úr dulmáli. Eftir stríðið var þessum konum ætlað að verða “venjulegar” húsmæður og gekk það misvel og í þáttunum finna þær sér ráðgátur að leysa. Merkilegir þættir um samfélagslegt vandamál í kjölfar stríðsins sem litið hefur verið rætt um. Á síðari árum hafa komið út nokkrar bækur um konurnar í Bletchley Park, s.s. The debs of Bletchley Park and other stories (Michael Smith, 2015) og The Bletchley girls (Tessa Dunlope, 2015)

C6EC91B8-2F27-4DFE-B390-2C724345A50F

Hér ofan er minnisvarði um þær þúsundir hermanna sem komu blindir heim úr stríðinu og stendur fyrir utan lestarstöðina í  miðbænum

Það eru bara tíu ár síðan störf fólksins í Bletchley voru viðurkennd sem afrek í stríðinu og spurning hvort kynjavinkill ráði þar ekki nokkru því eins og sögufróðir vita skipti starfið sem þarna fór fram miklu um framgang stríðsins og það verður að segjast að sagan hefur viðurkennt hlut karlanna sem þarna unnu og eiginlega markaðsett dulkóðun/afkóðun, stærðfræðina og algorytmana sem þarna var unnið með sem svið karla eins og sjá má berlega í kvikmyndinni The Imitation game þar sem Benedict Cumberbatch lék Turing

En aftur að Alan, vonska heimsins er söm við sig og sögu hans lauk þegar hann stimplaði sig út úr þessu lífi af sjálfsdáðun eftir að hafa verið saksóttur fyrir samkynhneigð, sem var ólöglegt ótrúlega lengi í Englandi. Dómur var kveðin upp og fékk hann val um fangelsun eða vönun og valdi hið síðara. Því er minnismerkið um Alan Turing ekki bara minning um afrek og dáðir heldur svo miklu meira. Það er líklega táknrænt að styttunni var valin staður stutt frá Menningarmiðstöð samkynhneigðra í Manchester. Árið 2017 tóku gildi lög sem í daglegu tali eru nefnd Alan Turing lögin og felast m.a. í afsökunarbeiðni til þeirra karla sem lögsóttir höfðu verið fyrir samkynhneigð í landinu

Ég mæli með að ferðalangur kaupi sér epli og narti í, þarna á bekknum með Alan, hugsi um lífsins gang og ákveði fyrir sitt leyti að vera ekki fífl. Það er eina leiðin til að svona megnið af okkur geti lifað í sæmilegri sátt, sama hvernig við erum

Daginn enduðum við á líbönskum veitingastað í Gay Village og vorum þar hvorki nægilega leðurklædd né með viðeigandi höfuðföt en maturinn var góður og vel útilárinn. Drykkina sötruðum við á hótelbarnum undir forni brú sem nú hefur glatað hlutverki sínu

Um Baby:

http://www.computinghistory.org.uk/det/6013/The-Manchester-Baby-the-world-s-first-stored-program-computer-ran-its-first-program

Um konurnar í Bletchley Park

https://www.theguardian.com/careers/2018/jul/24/meet-the-female-codebreakers-of-bletchley-park

https://www.telegraph.co.uk/history/world-war-two/11308744/The-extraordinary-female-codebreakers-of-Bletchley-Park.html

(Í ferðapisli frá Rúmeníu haustið 2017 skrifaði ég um konur i fyrra stríði)